Pierwsza aukcja staroci: co poszło nie tak, gdy licytowałem bez limitu

Na targu staroci czuję się swobodnie. Wiem, ile chcę dać, potrafię odejść i zwykle wracam po godzinie do tego samego stolika po niższej cenie. Aukcja staroci działa zupełnie inaczej i tego nie doceniłem, wchodząc na salę z jednym wypatrzonym przedmiotem i bez zapisanej kwoty.

Lampa, po którą przyszedłem

Oględziny i limit przed aukcją

W katalogu widniała jako lampa naftowa mosiężna z drugiej połowy dziewiętnastego wieku, z ceną wywoławczą czterystu złotych. Obejrzałem ją dzień wcześniej, na wystawie przedaukcyjnej, i to był najlepszy element całej tej historii. Klosz miał drobne wyszczerbienie u dołu, korpus ślady po polerowaniu, palnik wymieniony na nowszy. Ustaliłem w głowie, że sześćset złotych to moja granica.

Licytacja ponad ustalony limit

Granica w głowie ma tę właściwość, że przesuwa się razem z licytacją. Kiedy na sali podniosły się trzy ręce, sześćset przestało być granicą, a stało się punktem wyjścia. Wyszedłem z lampą za dziewięćset dwadzieścia i z bardzo konkretną lekcją.

Jak liczy się cena, którą naprawdę płacisz

Składnik W moim przypadku Uwaga
Cena młotkowa 800 zł to, co pada na sali
Opłata organizacyjna 15% u części domów aukcyjnych do 20%
Razem do zapłaty 920 zł o połowę więcej niż mój plan
Transport 60 zł przy większych przedmiotach bywa pozycją decydującą

Opłata organizacyjna była w regulaminie i nie miałem prawa się dziwić. Licząc limit, trzeba go liczyć od kwoty końcowej wstecz, a nie od młotka w przód. Przy piętnastu procentach limit sześciuset złotych oznacza, że wolno mi podnieść rękę do pięciuset dwudziestu i ani złotówki więcej. Samą kwotę końcową warto oprzeć na wycenie staroci, a nie na sympatii do przedmiotu, pamiętając, że cena sklepowa, giełdowa i ze skupu to trzy różne liczby.

Postąpienia, czyli dlaczego licytacja idzie szybciej niż myślisz

Prowadzący podnosi cenę o ustalone kroki, zwykle dziesięć procent aktualnej kwoty, i robi to w tempie kilku sekund na krok. Przy czterystu złotych postąpienie wynosi czterdzieści, przy ośmiuset już osiemdziesiąt. Trzy machnięcia ręką i jesteś dwa kroki wyżej, niż zdążyłeś przemyśleć. Na sali nikt nie czeka, aż policzysz.

Co zrobiłbym inaczej

  1. Zapisałbym limit na kartce i trzymałbym ją w dłoni. Kwota napisana wygląda inaczej niż kwota pomyślana.
  2. Policzyłbym limit z opłatą, nie bez niej.
  3. Wybrałbym dwa przedmioty, nie jeden. Przy jednym nie ma alternatywy i licytuje się z rozpaczy.
  4. Poszedłbym na wystawę przedaukcyjną z latarką i lupą, i sfotografowałbym uszkodzenia. To zostało zrobione dobrze i uratowało mnie przed gorszą pomyłką.
  5. Zostałbym do końca, żeby zobaczyć ceny podobnych przedmiotów w dalszej części katalogu. Trzy pozycje później podobna lampa poszła za pięćset sześćdziesiąt.

Czy żałuję

Lampa stoi u mnie w pracowni i palę w niej naftę raz na kilka tygodni. Jest ładna, ma historię i zapłaciłem za nią o trzysta złotych za dużo, co przy pierwszej aukcji uważam za rozsądne czesne. Na kolejnej licytacji miałem kartkę i wyszedłem bez niczego, bo wszystko przekroczyło limit w pierwszej minucie. To też jest wynik, tylko trudniej się nim chwalić.

TL
O autorze

Tomasz Lis

Kolekcjoner z kilkunastoletnim stażem na targach staroci i giełdach płyt. Ceny zna lepiej niż niejeden sprzedawca, a po okazje wstaje o świcie, żeby zdążyć przed tłumem. Zbiera stare narzędzia, mosiężne lampy i winyle, głównie polski jazz z lat siedemdziesiątych. Twierdzi, że najlepsze znaleziska trafiają się nie na targach, a przy okazji sprzątania cudzych strychów.